دروغای خوشکل و کم کم عاشق شدن...

دروغ را اصلا باید به کسی بگویی که دوستش داری. دروغ های خوشگل را البته ، نه هر دروغی. اگر عاشقش باشی که هیچ ،‌ نمی توانی دروغ بگویی کلا . اما اگر دوستش داشته باشی ، کیف می کنی از اینکه بپرسد چه شکلی شده و تو بگویی شده جذاب ترین مرد دنیا. از اینکه شعر بخواند و بگویی هیچ کس مثل او برایت شعر نمی خواند ، که تو هیچ وقت اینقدر لذت نمی بری. از اینکه گله کند که چرا نبوده ای و تو هزار و یک بهانه را ، که سعی می کنی هوشمندانه هم باشند برایش ردیف کنی. از اینکه بگویی اصلا دلت نمی خواهد با این استاد هیز ات بروی کنگره و چقدر خوب می شد که او استادت بود، که نزدیک ات بود. از اینکه بگویی به نظرت پلیور یقه هفت قشنگ ترین لباس دنیاست که البته به تن او از همه بهتر است.

راستش را بخواهی کم کم خودت هم باورت می شود. نمی فهمی داری دروغ می گویی. دلت که هیچ نمی گفت‌، کم کم فکرت هم تعطیل می شود. کم کم عاشقش می شوی شاید.

انتظار گریه ناکه کلا، هر چقدر هم که بدونی آخرش اون چیزی که تو دلت میخواد میشه باز هم گریه ناکه،اصلا انتظار یعنی اینکه یه بغضی همیشه توی گلوت باشه،آنقدر عمیق که هر لحظه احساس کنی داره می ترکه، انتظار یعنی اشک، یعنی بغض مداوم.. حالا اگر انتظار به خوبی و خوشی به سر اومد که اشکت میشه اشک خوشحالی ولی اگه انتظارت ادامه دار بود و هی ادامه دار و فهمیدی هیچوقت قرار نیست به سر بیاد که میشه اشک دائمی، و بغض دائمی و دیگه با هر تلنگری بغضت می ترکه و اشکها جاری میشه..

یه روزهای، یه وقتایی، یه اتفاقی که نیفتاده و داری حس میکنی یه چیزی میشه، نگرانی، دلشوره داری و بعدش هی میخوای خودت به خودت دلداری بدی، و هزار تا توجیه و دلیل بیاری که نه این طوری نیست و این مدلی هست و هی وسط هاش با خودت میگی نگران نباش خدا هست، اون حواسش هست، اون میدونه الان توی دلت چه آشوبی هست، اون نمیذاره بعدش یه هو بخودت می آیی می ببنی که اتفاقا انگار خدا میخواد تو همه ی این لحظه های دلشوره، نگرانی، پر آشوب رو تجربه کنی اون عمدا" میخواد تو توی این لحظه ها جون بکنی. آنقدر جون بکنی که دیگه یه روزی نگران نباشی، دلشوره نداشته باشی یه روزی بی خیال بشی و بری پی کار خودت…

یه وقتایی، یه جایی به این نتیجه می رسی که الان انرژی لازم رو نداری برای تمام کردن یا حتی شروع کردن یه چیزهای، یک کمی ایست می کنیم، وقفه می ندازیم تا انرژی و انگیزه لازم رو پیدا کنیم و باز شروع می کنیم. گاهی باید آنقدر از این شاخه به اون آن شاخه بپریم تا جایی خودمون رو پیدا کنیم.

بگو دوستم داری.
تا عاشقت ترت شوم.
بگو دوستم داری.
تا مهربانت شوم.
بگو دوستم داری.
تا ماندگارت شوم.
بگو دوستم داری.
تا من دوست ترت بدارم…

دلی ندیدم از تو، چه در روزهای خوشی در روزهای ناخوشی، اگر روزی خواستی سراغ دلم رو بگیری، یادت باشد همه ی بیدلی ات را روی دلم سوار کردم و رفتم.. تا ابد… تا آخر…